08-11-10

OKRA IN MEETJESLAND

 Dinsdag, 20 juli ll., trok ons trefpunt er alweer op uit, richting Noord-Noordwest: het Meetjesland. Een goed gevulde agenda werd ons aangeboden. Een eerste oponthoud was het Canada War Museum waar ons in de cafetaria koek en koffie werden aangeboden. Tijdens dit ontbijt kwam een joviale gelegenheidsdichter in zijn wel eigen taal en woordkeuze ons op ludieke wijze de aandacht opeisen: onze gids en eigenaar van het museum. Hij vertelde ons dat zijn vader pas op het sterfbed zijn jarenlang stilzwijgen doorbrak en hem vroeg “iets te doen om de gesneuvelde militairen, vooral Canadezen en Polen, te blijven eren en te herdenken”. Canadese eenheden bevrijdden namelijk dit deel van ons Vlaanderen. Hijzelf bestreed de nazipletrol door vele weerstanders en ondergedokenen naar veiliger oorden te loodsen en ze zo te onttrekken aan de arrogante en fanatieke machtswellustelingen die onze grondwettelijke vrijheden met de voeten kwamen treden.

 

Na de 50ste verjaardag van de bevrijding en de daarbij behorende plechtigheid op de plaatselijke militaire begraafplaats, begon zoon Gilbert een privé oorlogsmuseum op te richten met de bedoeling, vaders wens indachtig, de bevrijders te blijven eren en de jeugd het besef te geven van de duizenden jonge mannen die hier hun leven lieten voor onze vrijheid.

 

Het is wel een speciaal museum, waarbij via de film reële oorlogsfragmenten werden getoond en in verschillende diarama’s lokale militaire acties werden gereconstrueerd. Affiches, de bekende afkondigingen van de bezetter, propagandaslogans, ja zelfs de rantsoeneringszegeltjes evoceerden bij velen uit ons gezelschap de oorlogsjaren die zij nog als kind hebben meegemaakt.

 

De heer Gilbert Van Landschoot opende pas zijn museum op 28 juni 1995. Ondertussen hebben reeds heel wat prominenten, zowel buitenlandse als binnenlandse, zijn initiatief met een bezoek vereerd. Na het afscheid van onze nog steeds ludieke gelegenheidspoëet, bracht de bus ons naar Het Leen, het provinciaal domein met een oppervlakte van zo maar even 262 ha gemengd loofbos, goed voor uren, zelfs dagen natuurbeleving, wandelen, fietsen.

 

Het Leen was weleer een militair domein. In 1937 kocht de Belgische staat het domein aan en installeerde er de grootste munitiedepot van het land. De dreiging van W.O.2 meldde zich aan. In 1973 verkocht Defensie het gebied aan Oost-Vlaanderen en het kreeg zijn uiteindelijke bestemming: natuurreservaat voor natuureducatie met 18 km verharde wandelpaden.

 

Binnen deze context citeer ik eveneens het heemmuseum, het bosinfocentrum en het arboretum. Uiteraard worden hier de scholen de gelegenheid geboden er bosklassen te organiseren.Maar alvorens de ontdekkingstocht verder te zetten werd er ons in het restaurant van het domein een behoorlijke maaltijd geserveerd, ik was het haast vergeten en ook dit is niet te versmaden. Nadien werd de tocht hervat via het bewuste bosmuseum naar het arboretum. In het bosmuseum maakten we kennis met een uitgebreide bibliotheek, een schat aan naslagwerken die vrij te consulteren was. Ik trof er zelfs een paar romans met een spirituele inslag, maar alles gebaseerd op de natuurbeleving. Wij maakten kennis met de houtstructuur van de verschillende bomen, hun schors, hun blad en ja, zelfs de specifieke klank die wordt voortgebracht wanneer het hout met een hard voorwerp werd aangetikt, wellicht als gevolg van de hardheid ervan. Dat was voor velen wel nieuw en werd gerelateerd aan de xylofoon.

 

En nu met een gids naar het arboretum. Een fijne man, hij was compostmeester, zei hij. Een man van stiel die bereid was op alle vragen een zinvol antwoord te geven en er werden hem vragen afgevuurd, de meest uiteenlopende: de bloei, de vruchtzetting, de snoei, de pH-waarde van de grondsoort, waarom in volle grond, enz. Het was soms een geanimeerde conversatie, een kluif voor de vrienden met groene vingers. Vaak gaf hij kleine tips die je nergens te lezen krijgt. Er gedijen veel bloeiende struiken zoals de hortensia’s die bol staan van de bloei. Ik kon enkel vaststellen dat mijn wettige wederhelft toch alweer gelijk had, wanneer ik in onze tuin na een geanimeerde discussie onze hortensia’s snoeide en ze er nu bijstaan met amper een vijftal bloemen. Maar nu weet ik het, die gids heeft het me geleerd! Het was een prettige wandeling en velen hebben er een licht bij opgestoken.

 

Ten slotte kregen we nog een broodmaaltijd en de terugweg kon worden aangevat. Onze vriend achter mij vroeg zich af waarom de chauffeur nu ineens een andere weg nam, een omweg dan nog en raadpleegde zijn wegenkaart om het probleem misschien te kunnen achterhalen. Nieke, de Nightingale van ons gezelschap, toonde zich bezorgd over mijn opgezwollen hand. Het bleek wel een serieuze insectensteek te zijn. Zij prees me een goede zalf aan. Links van mij een mannenstem:”Ge hebt zoet bloed, jong, en daar komen al die vieze beesten op af”. Verderop zaten een paar oude schoolvriendinnen herinneringen op te rakelen en daarnaast twee mannen in gesprek over de tijd toen “den Duits” hier nog rondliep. En zo reden we in een gemoedelijke en kameraadschappelijke sfeer voldaan huiswaarts, waar wij tegen 20.30 uur toekwamen.

 

Echt, het was een prettige en aangename uitstap. De weergoden waren ons gunstig gezind, geen regen, gesluierde zon. Sommigen leerden elkaar alweer wat beter kennen, ook dat is belangrijk. Ik zeg altijd: "Wil je iemand leren kennen, ga er mee op reis". In de loop van mijn leven heb ik dat vaak ervaren. Het is een cliché, ik weet het, maar toch: de afwezigen hadden ongelijk.

Felix

13:08 Gepost door Philippe Barbaix in Verslag | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.