09-11-10

VAN FRANSCHMANS EN WALEMANNEN

 Met de titel "Van Franschmans en Walenmannen" zou u kunnen denken dat wij de politieke toer opgaan maar niets is echter minder waar.

 

Dirk Musschoot journalist bij de krant "Het Nieuwsblad" en schrijver van veel gelezen boeken heeft ons teruggeflitst naar de "goeie oude tijd" In een handomdraai bracht Dirk ons naar het Arm Vlaanderen van de negentiende en twintigste eeuw. Toen de oogsten mislukten was armoede troef en was de verzwakte bevolking vatbaar voor allerlei ziektes. Deze ellende en de sterftecijfers haalden de openbaarheid niet door het gebrek aan mediamiddelen! Nu voeren wij bij schaarste aardappelen in of alterneren wij op onze spijskaart rijst en deelwaren.

 

De kwetsbare plattelandsbevolking kreeg dus in de negentiende eeuw harde klappen en om te ontkomen aan de ellende en een onzekere toekomst trokken duizenden mannen en vrouwen naar Frankrijk (Franschmans) of naar Wallonië (Walemannen) om er seizoensarbeid te verrichten. Het waren dagen van hard werken in den vreemde, van lange dagen bieten hakken en rooien, van vlas trekken, stenen bakken, hop trekken of werken in de suikerfabrieken en in de cichoreiovens. Het was zwaar werk in mensonwaardige omstandigheden. In het dagboek van Albert Asteman staat op woensdag 5 oktober 1966 vermeld: zeventien ratten gevangen… Om het leed te verzachten werden enkele initiatieven opgestart zo werd Edmond Denijs eerste aalmoezenier van de "Franschmans", een weekblad ('De Franschmans' later de 'Stem Van Vlaandren') werd verspreid, later werden families met bussen naar de arbeiders gebracht… De band is gebleven tussen deze mensen die dit leven hebben geleid want tot op vandaag verzorgt het laatste pasterke Joris De Jaegher (laatste overlevende aalmoezenier) soms een uitvaart van een seizoenarbeider…

 

"De goeie oude tijd?" De mensen hadden geen andere keuze en om te overleven en de kinderen een betere toekomst te bezorgen deden ze het werk. In een interview verklaarde een inwoner van Scherpenheuvel: "Hadden mijn ouders dat niet gedaan, dan was ik nu een armoezaaier…" Wij kunnen het ons misschien niet goed voorstellen maar het verhaal dat wij kregen is niet ouder dan vijftig jaar!

 

Om de namiddag mooi af te sluiten had het bestuur gezorgd voor een lekkere charcuterieschotel, een koffie en een glas wijn. Er werd nog lang nagepraat, een echt gezellige namiddag, meer hoef dat niet te zijn voor OKRA-leden!

 

PS: Indien u een mooi geschenk zoekt voor de eindejaarsfeesten kan ik u het boek "Van Franschmans en Walemannen" van Dirk Musschoot, uitgegeven door Lannoo, sterk aanbevelen.

Monique Poels

Voorzitster

10:27 Gepost door Philippe Barbaix in Verslag | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.